Sigga sagði að hún hefði komið til Íslands 10. júní 1977 eftir að hafa kynnst íslenskum manni í námi í Danmörku.
„Þá eru fjörutíu og níu ár síðan ég kom.“
Hún sagði að lengi vel hefði hún ekki sótt um íslenskan ríkisborgararétt þar sem áður hefði hún þurft að breyta nafni sínu. Síðar hefðu norskar reglur um tvöfaldan ríkisborgararétt staðið í vegi, þar til þeim var breytt fyrir nokkrum árum.
Vildi fá að kjósa en lenti á biðlista
Sigga sagðist hafa ákveðið fyrir síðustu Alþingiskosningar að sækja loks um íslenskan ríkisborgararétt, meðal annars til að geta kosið og tekið fullan þátt í samfélaginu.
Hún skilaði umsókn sinni í október 2024 en fékk þá þau svör að verið væri að vinna úr umsóknum sem hefðu borist hálfu ári fyrr. Því varð ekkert af því að hún gæti kosið.
Síðar var óskað eftir frekari gögnum til að staðfesta búsetu hennar hér á landi síðustu þrjú ár. Sigga sagði að meðal annars hefði verið nefnt að hún gæti lagt fram yfirlit úr kortaviðskiptum eða jafnvel gögn frá líkamsræktarstöð, sem hún væri þó ekki í viðskiptum við.
Reyndi að sanna dvöl sína með Bónusnótum
Að lokum ákvað Sigga að sækja yfirlit yfir viðskipti sín í Bónus og senda þau inn.
„Ég vona svo sannarlega að Bónus geti hjálpað mér til þess að verða íslenskur ríkisborgari.“
Hún sagði að starfsfólk Útlendingastofnunar ynni sína vinnu og að hún bæri ekki kala til þess. Vandinn væri frekar sá að kerfið sjálft virtist ekki geta nýtt upplýsingar sem þegar væru til staðar hjá hinu opinbera til að staðfesta dvöl fólks.
Í viðtalinu kom fram að Sigga hefur búið hér nær alla sína fullorðinsævi, rekið fyrirtæki, stofnað fjölskyldu og eignast börn og barnabörn á Íslandi. Hún sagðist þó enn ekki vera komin með þann formlega rétt sem hún teldi skipta máli.
„Mig langar svo til að vera fullgildur meðlimur þjóðarinnar.“
Sigga sagðist nú bíða eftir svari frá Útlendingastofnun og vona að niðurstaða fáist fljótlega.
