Linda Karen sagði verknaðinn „algjörlega hörmulegan“ og sendi eigendum dýranna samúðarkveðjur. Að hennar mati ætti enginn að þurfa að óttast að gæludýr séu í hættu bara vegna þess að þau fari út.
Segja svona mál skjóta reglulega upp kollinum
Linda Karen sagði þetta því miður ekki einsdæmi. Frostlögseitranir og sambærileg mál kæmu upp öðru hvoru og bentu til þess að einhverjir gripu til þess að eitra fyrir dýrum sem þeir vildu losna við úr nærumhverfi sínu.
Hún sagði hins vegar að slíkt gæti aldrei verið réttlætanlegt. Þetta væri bæði brot á dýravelferðarlögum og afar kvalafull leið fyrir dýrin að deyja.
Flúra var flutt illa haldin til dýralæknis
Ragna sagði köttinn Flúru hafa verið kunnugan Villiköttum, enda hefði hún upphaflega komið þaðan sem kettlingur fyrir nokkrum árum. Þegar sjálfboðaliðar sáu myndir og lýsingu af kettinum grunaði þá fljótt að um Flúru væri að ræða.
Villikettir hefðu síðan tekið við málinu, ákveðið að greiða allan kostnað vegna dýralæknisaðstoðar og komið henni í hendur dýralæknis. Ragna lýsti því að Flúra hefði verið mjög illa haldin þegar hún fannst, með mjög óeðlilegum hreyfingum og síðar nánast hreyfingarlaus í grasinu.
Að hennar sögn er ljóst að kötturinn hafi þjáðst mikið.
Vilja að málið verði rannsakað til hlítar
Ragna sagði Villiketti ætla að kæra málið. Hún sagði fyrsta skrefið vera að dýralæknir og samtökin tilkynntu málið til Matvælastofnunar, auk þess sem kötturinn hefði farið í krufningu.
Von samtakanna væri sú að málið yrði rannsakað af fullri alvöru og að ábyrgð yrði fest á geranda ef það tækist. Hún sagði mikilvægt að sýna skýrt fram á að svona aðgerðir væru ekki liðar í neinni „lausn“, heldur refsiverð og alvarleg brot.
Fangelsi sé til staðar í lögum en sjaldan reynt á það
Linda Karen sagði að refsingar við dýraníði gætu bæði verið sektir og fangelsi. Hún sagði þó að í reynd hefði sjaldan eða aldrei reynt af alvöru á fangelsisvist í svona málum hér á landi.
Að hennar mati væri fyllsta ástæða til að fara að beita harðari viðurlögum í alvarlegum dýraníðsmálum. Hún sagði mörg mál hafa komið upp þar sem alvarleikinn hefði að hennar mati fyllilega getað réttlætt þyngri refsingar.
Kalla eftir sterkara eftirliti
Báðar lögðu þær áherslu á að ekki nægði að bregðast bara við einstökum málum. Linda Karen sagði að styrkja þyrfti eftirlit með dýravelferð verulega og fjölga starfsfólki sem sinnti því.
Hún sagði aðeins örfáa dýraeftirlitsmenn sinna eftirliti um land allt og að þeir hefðu bæði eftirlit með búfjárhaldi og fengju ábendingar um gæludýr. Það þýddi að ábendingar frá almenningi gætu auðveldlega tafið annað eftirlit og að kerfið væri undir miklu álagi.
Segja lítið eftirlit vera með gæludýrum
Í þættinum kom fram að sjálfboðaliðasamtök eins og Villikettir og Dýrahjálp bæru í raun mjög stóran hluta af álaginu þegar kæmi að gæludýrum sem þyrftu aðhlynningu, ný heimili eða inngrip vegna vanrækslu.
Ragna sagði að staðan væri sú að það væri í raun ekkert reglubundið eftirlit með gæludýrum. Þá væri mikið álag á samtökunum, sem væru stöðugt að reyna að finna pláss fyrir dýr í neyð.
Hún sagði Villiketti til dæmis nú vera með um 230 ketti um land allt, þó aðeins hluti þeirra væri tilbúinn að fara á heimili.
Villikettir verða til af ógeldum heimilisköttum
Ragna kom einnig inn á stærra vandamál sem samtökin glímdu við daglega, það er fjölgun villikatta. Hún sagði villiketti verða til þegar ógeldum heimilisköttum væri sleppt út og þeir fjölguðu sér í náttúrunni.
Að hennar sögn þarf ekki nema eina kynslóð til að heimilisköttur verði að villiketti. Hún sagði fólk enn ekki nógu duglegt að gelda ketti sína og að það væri hluti af vandanum.
Segja alltaf vera aðrar leiðir færar
Þrátt fyrir reiðina og vanmáttinn sem málin vöktu lögðu þær báðar áherslu á að alltaf væru aðrar leiðir færar en að eitra fyrir dýrum. Ef fólk yrði vart við kött eða annað dýr sem það teldi vandamál væri hægt að hafa samband við dýraþjónustu, Villiketti, Dýrahjálp eða jafnvel leita á samfélagsmiðla.
Linda Karen orðaði það skýrt að svona hryllilegar aðferðir mættu aldrei verða „lausn“. Þar væri ekki aðeins verið að valda dýrum skelfilegum kvölum, heldur líka að fara yfir mörk sem samfélagið ætti að taka miklu fastari tökum á.
