Þorgerður sagði árangurinn mjög ánægjulegan og Einar tók undir það. Að hans mati væri þetta fyrst og fremst bifhjólafólkinu sjálfu að þakka, enda hefði öryggismenning í þessum hópi styrkst mikið á undanförnum árum. Hann sagði einnig að aðrir vegfarendur væru orðnir meðvitaðri um að bifhjól væru hluti af umferðinni, ekki síst eftir mikla umræðu um fjölbreyttari fararmáta en áður.
Meiri kröfur og betri vitund
Einar nefndi að kröfur til þeirra sem taka bifhjólaréttindi hefðu aukist og að fyrirkomulagið væri skynsamlegra en áður, meðal annars hvað varðaði aldurstakmörk. Það hefði að hans mati skilað sér í meiri gæðum og meiri ábyrgð hjá nýjum ökumönnum.
Þorgerður sagði jafnframt að bifhjólasamfélagið sjálft væri orðið meðvitaðra um öryggisbúnað og mikilvægi hans. Þar skipti hjálmar, fatnaður og annar hlífðarbúnaður miklu máli. Einar var þar afdráttarlaus og sagði blikka viðvörunarljós hjá sér þegar hjálmar væru boðnir á mjög lágu verði. Hjálmur sem lítur vel út sé ekki endilega góður hjálmur. Að hans sögn geti hjálmur á tíu þúsund krónur litið vel út, en hjálmur sem standist kröfur og veiti raunverulega vernd kosti oft margfalt meira.
Leiðbeiningar um hjálma
Í viðtalinu kom fram að rannsóknir rannsóknarnefndar samgönguslysa hefðu í nokkrum tilvikum sýnt að hlífðarfatnaður og hjálmar væru langt undir því sem æskilegt væri. Einar hvatti því fólk eindregið til að kynna sér vel hvaða búnaður stenst raunverulegar kröfur. Hann benti á að á heimasíðu Samgöngustofu væri sérstök síða um þung bifhjól þar sem væri að finna leiðbeiningar um hjálma, dekk og ýmis önnur öryggisatriði.
Fjölgun á hjólum en vegir enn vandamál
Þorgerður sagði líka að skráðum þungum bifhjólum hefði fjölgað á síðustu árum. Nú væru þau komin upp í um 2.800 talsins. Hún tók fram að ekki væru allir eigendur þeirra í Sniglunum, en þróunin sýndi engu að síður að hópurinn væri stækkandi.
Þrátt fyrir jákvæða þróun í slysatölum voru þau bæði sammála um að vegakerfið væri enn veikur hlekkur. Þorgerður sagði vegina hér á landi hreinlega slæma í samanburði við það sem hún hefði kynnst erlendis. Hún nefndi holur og hjólför sem sérstakt vandamál, enda gæti bifhjól auðveldlega kastast til ef það færi illa í slíkar ójöfnur.
Einar tók undir það og nefndi sérstaklega kafla í Hafnarfirði þar sem förin væru orðin svo djúp að það væri eins og að aka í niðurgröfnum brautarteinum. Slíkt væri hættulegt á bifhjóli og í raun meira að segja á bíl líka.
