Bryndís sagði að hún hefði verið feit frá því hún man eftir sér og að umræðan um holdafar hefði fylgt henni frá barnsaldri. Hún rifjaði upp að þegar hún var um fjögurra ára hefði læknir sagt foreldrum hennar að „taka í taumana“ og þá hefðu strax hafist ýmsar aðhaldsaðgerðir. Sem barn hafi hún upplifað það sem refsingu, eins og eitthvað væri að henni sjálfri. Fyrsti megrunarkúrinn hafi svo komið þegar hún var tólf ára.
Mörg ár í baráttu við eigin líkama
Bryndís rifjaði upp að hún hefði eytt stórum hluta fullorðinsáranna í að berjast við eigin líkama, farið ítrekað í megrun og misst tugi kílóa. Hún sagði þó að líkaminn bregðist slíkum inngripum yfirleitt með því að reyna að bæta þyngdina upp aftur og að það hefði hún sjálf upplifað aftur og aftur. Eftir að hún eignaðist börn hafi hún hins vegar farið að horfa með öðrum hætti á sjálfa sig. Þá hafi hún einnig kynnst hugmyndum um líkamsvirðingu og farið að sættast meira við eigin líkama.
Fitufordómar alls staðar
Bryndís sagði einnig að útvarpsþættir hennar væru ekki bara um sögu hennar sjálfrara og persónulega reynslu heldur sýn á samfélagslegt mynstur. Feitt fólk mæti fordómum víða, meðal annars innan heilbrigðiskerfisins, og oft sé talað til þess eins og það hafi ekki áttað sig á eigin holdafari. Hún sagði það einfaldlega ekki standast. Fólk sem er feitt hefur góða hugmynd um það.
Að hennar mati gengur þessi reynsla langt út fyrir það sem sé sagt beint. Hún birtist líka í búðum, í auglýsingum, í tali um hver fitni og hver ekki og í því hvernig fólk upplifir sig í hversdagslegum aðstæðum.
Ný lyf og aðgerðir settu þáttagerðina af stað
Bryndís sagði að það sem hefði sett Hold af stað hefði verið sú staða sem nú er komin upp með GLP-1 lyf, efnaskiptaaðgerðir og sífellt meira tal um offitu sem alvarlegt heilsufarsvandamál sem beri að leysa með öllum tiltækum ráðum. Hún nefndi að jafnvel væri komin fram þingsályktunartillaga um að verja stórum fjárhæðum í að gera þjóðina grennri. Á sama tíma benti hún á að Íslendingar væru meðal heilbrigðustu og langlífustu þjóða heims, sem gerði umræðuna enn flóknari.
Í þáttunum veltir hún því meðal annars fyrir sér hvort feitum einstaklingum beri einhvers konar skylda til að fara á lyf eða í aðgerð nú þegar slíkar leiðir eru í boði — og hvaða áhrif það hafi á fitufordóma, átröskun og samfélagslega umræðu um líkama.
Leitar svara hjá öðrum
Í fyrsta þættinum fær Bryndís meðal annars til sín Ragnhildi Bjarman, sem hefur farið í gegnum ýmsar megrunaraðgerðir og efnaskiptaaðgerð. Í næsta þætti ræðir hún við tvær konur til viðbótar sem hafa misst mikla þyngd, annars vegar með lyfjameðferð og hins vegar með aðgerð. Í lokaþættinum ætlar hún svo að víkka umræðuna út og ræða meðal annars við lækni og líkamsvirðingarsinna, auk þess sem átraskanir koma þar við sögu.
Hold er á dagskrá Rásar 1 á laugardagsmorgnum klukkan korter yfir tíu. Fyrsti þátturinn er þegar kominn í loftið og tveir eftir.
