„Það er náttúrulega bara geggjað,“ sagði Haraldur Geir í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni þegar hann var spurður út í tilfinninguna að standa uppi sem Evrópumeistari.
„Hvort sem það er í þessari íþrótt eða einhverri annarri, þá er bara frábært að ná því. Það eru ekki allir sem árangri eins og þessum.“
Haraldur segir að hann hafi ekki byrjað ungur í íþróttinni heldur hafi áhuginn kviknað þegar hann var orðinn 55 ára gamall.
„Það er sá tími sem menn eru yfirleitt að hætta í þessari íþróttagrein en ég sá enga ástæðu til þess,“ sagði hann og bætti við að hann hefði tekið æfingarnar sífellt alvarlegar með árunum.
Tækni og styrkur þurfa að fara saman
Að sögn Haralds byggir sjómannsglíma ekki eingöngu á krafti heldur skipti tæknin gríðarlegu máli.
„Þetta er beggja blands,“ sagði hann. „Þú þarft styrkinn og þú þarft að þjálfa þá vöðva sem þú notar í þessu.“
Hann lýsti jafnframt tveimur helstu aðferðum í greininni, annars vegar svokölluðu „top roll“, þar sem keppendur reyna að beygja úlnliðinn yfir hönd mótherjans, og hins vegar „hook“ eða króki þar sem markmiðið er að ná yfirhöndinni neðar á hendi andstæðingsins.
Keppnirnar fara fram við sérsmíðað borð þar sem tveir dómarar fylgjast grannt með allri framvindu. Keppendur verða að halda olnboganum á sérstökum púða og tvær villur fyrir að lyfta olnboganum þýða tap, jafnvel þótt viðkomandi sé í sterkri stöðu.
„Það er enginn vandi að meiða sig“
Haraldur segir að meiðsli geti vissulega komið upp í íþróttinni og að handleggsbrot hafi sést á mótum í gegnum tíðina.
„Það er enginn vandi að meiða sig í þessu eins og öðru,“ sagði hann.
Hann segir þó að reyndir dómarar fylgist sérstaklega með svokallaðri „tapstöðu“, þar sem hætta skapast á meiðslum þegar liðamót og sinar gefa sig áður en keppendur sleppa takinu.
Á mótinu í Búdapest tóku um 1.300 keppendur þátt, allt frá 15 ára aldri og upp í elstu flokka. Haraldur segir stemninguna hafa verið einstaka og nefnir sérstaklega að þar hafi einnig verið keppt í flokkum fatlaðra og sjónskertra.
Æfir með sjö ára barnabarninu
Þrátt fyrir Evrópumeistaratitilinn segist Haraldur að mestu æfa einn hér á landi þar sem enginn skipulagður sjómannaklúbbur sé starfandi á Íslandi.
„Æfingafélagi minn fyrir þetta mót var sjö ára gamalt barnabarnið mitt,“ sagði hann og hló.
Hann telur þó að Íslendingar gætu náð langt í greininni ef hún fengi fastari sess hér á landi.
„Ég er klár á því að við eigum eftir að eignast frábæra íþróttamenn í þessu eins og á mörgu öðru.“
Vill sjá Íslandsmót stofnað
Haraldur segir að ekkert formlegt Íslandsmót í sjómanni hafi verið haldið hér á landi, þótt einstaka mót hafi verið reynd áður.
Að hans mati þarf íþróttin fyrst og fremst að fá heimili innan skipulagðs íþróttastarfs.
„Það þarf eitthvað félag að taka þetta inn,“ sagði hann og benti á að víða erlendis hafi sjómannafélög tengst kraftlyftingasamböndum eða sambærilegum íþróttafélögum.
Hann segir jafnframt að vinsældir íþróttarinnar séu að aukast erlendis og að atvinnumennska hafi haslað sér völl, meðal annars í stórum keppnum þar sem Evrópa og Bandaríkin eigast við.
