Inga boðaði breytingar á einkunnakerfinu og að viðbrögðin á þinginu voru sterk. Jón Pétur sagði að sér fyndist myndin af viðbrögðum kennara hafa verið dekkri í fréttaflutningi en raunverulega gerðist á þinginu. Hann sagðist hafa heyrt dynjandi lófatak eftir ræðuna og taldi því ljóst að ekki hefðu allir kennarar verið ósáttir. Að hans mati hafi ráðherrann í raun farið yfir atriði sem lengi hafi verið kallað eftir að yrðu tekin föstum tökum í skólakerfinu.
Ekki bara tölur eða bókstafir
Báðir lögðu þeir áherslu á að einkunnakerfið eitt og sér leysti ekki stærri vandann, en þeir töldu engu að síður eðlilegt að færa grunnskólann nær því sem tíðkast á öðrum skólastigum. Jón Pétur sagði umræðuna um að nota tölustafi í stað bókstafa hvorki nýja né óvænta og benti á að lengi hefði verið gagnrýnt að núverandi fyrirkomulag væri illskiljanlegt fyrir foreldra og nemendur.
Snorri tók í svipaðan streng og sagði þetta vera skiljanlega og eðlilega breytingu. Hann sagði að fólk hefði um áratugaskeið þekkt tölueinkunnir án þess að gera sérstakar athugasemdir við það og taldi andstöðuna því bera þess merki að eitthvað annað lægi að baki en aðeins formsatriði um námsmat.
Kerfið fast
Snorri fór lengst í gagnrýni sinni á núverandi stefnu í menntamálum. Hann sagði að um árabil hefðu ákveðnir straumar í skólakerfinu, innan kennaramenntunar, stjórnsýslu og fagumræðu, ýtt undir hugsun þar sem námsárangur væri ekki lengur í forgrunni með sama hætti og áður. Hann sagði að það hefði skaðað kerfið og að sífellt verri niðurstöður í lesskilningi, stærðfræði og náttúruvísindum sýndu að ekki væri hægt að halda áfram á sömu braut.
Jón Pétur tók undir að breytinga væri þörf og sagði umræðuna um skóla án aðgreiningar, fjölmennar bekkjardeildir og skort á skýrri stefnu hafa verið of lengi í hnút. Að hans mati væru kennarar sjálfir alls ekki endilega sammála þeirri línu sem sterkustu viðbrögðin við ræðu ráðherrans bentu til.
Vilja að ráðherra fylgi þessu eftir
Þótt báðir þingmennirnir hafi lýst stuðningi við margt af því sem Inga boðaði, sögðu þeir líka að nú þyrfti að reyna á efndir. Snorri sagði að það væri eitt að tala skýrt en annað að hrinda breytingum í framkvæmd. Hann sagðist þó telja að með ræðunni hefði ráðherrann gefið til kynna skýrari stefnu en áður hefði sést frá ráðuneytinu.
Jón Pétur sagði sömuleiðis að það væri jákvætt að heyra ráðherra tala af meiri festu um læsi, færri nemendur í bekk, símafrí í skólum og skýrara námsmat. Að hans mati væri það í takt við margt sem kallað hefði verið eftir um árabil, bæði af foreldrum og fólki inni í kerfinu.
Þrátt fyrir stuðning við innihald ræðunnar töldu þeir báðir að óánægjan hjá kennurum snerist að einhverju leyti um það hvernig breytingarnar voru kynntar. Þeir viðurkenndu að viðbrögðin bæru þess merki að vantraust væri í samskiptum milli ráðuneytis og hluta kennarastéttarinnar.
Jón Pétur sagði þó að það mætti ekki leiða til þess að allar breytingar stöðvuðust. Að hans mati væri einmitt kominn tími til að stjórnmálamenn tækju skýrari afstöðu og hættu að láta menntamálin reka áfram í sama farinu þegar mælingar og reynsla bentu ítrekað til þess að árangurinn væri ekki nægur.
Telja umræðuna verða að halda áfram
Báðir enduðu þeir á svipuðum nótum: að menntamálin væru of stór til að festast í skotgröfum. Jón Pétur sagði málaflokkinn vera einn mikilvægasta málaflokk samfélagsins og gagnrýndi að menntamál fengju of lítið vægi í opinberri umræðu. Snorri sagði sömuleiðis að það þyrfti bæði hugrekki og skýra stefnu til að ráðast í breytingar sem skiptu raunverulega máli fyrir börn og ungmenni.
