Í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni var rætt við Hönnu Arnórsdóttir dýralækni sem segir áhrif frostlögs vera bæði hröð og alvarleg. Efnið hefur áhrif á meltingarfæri en veldur jafnframt bráðri nýrnabilun sem oft er óafturkræf ef ekki er brugðist tafarlaust við.
Einkenni geta byrjað sakleysislega með uppköstum og slappleika en þróast hratt yfir í lífshættulegt ástand. „Þegar ferlið er komið af stað er í raun ekkert sem stoppar það,“ segir Hanna. Hún bendir á að jafnvel mjög lítið magn geti verið banvænt og að innan við matskeið geti dugað til að fella meðalstóran hund.
Alkóhól getur stöðvað eitrunarferlið
Það sem skiptir sköpum er hversu fljótt er brugðist við. Samkvæmt Hönnu getur verið mögulegt að snúa ferlinu við á fyrstu klukkustundunum og þar gegnir alkóhól lykilhlutverki.
Alkóhól virkar með því að keppa við eiturefnið í líkamanum og hindra að það umbreytist í þau efni sem valda nýrnaskemmdum. „Ef við náum dýrinu snemma í ferlinu getum við notað alkóhól til að snúa þessu við,“ segir Hanna.
Þessi meðferð byggir á því að alkóhólið tekur „forgang“ í efnaskiptum líkamans og hægir þannig á eituráhrifunum. Hún bendir á að hjá mönnum séu oft notuð sérhæfð lyf í sama tilgangi, en meginreglan sé sú sama.
Tímaramminn er þó afar þröngur. Hanna segir að dýraeigendur hafi oft aðeins einn til þrjá tíma til að bregðast við áður en skaðinn verður óafturkræfur.
Því sé brýnt að leita tafarlaust til dýralæknis eða bráðamóttöku ef minnsti grunur vaknar. Í neyðartilvikum, ef ekki er hægt að komast strax í meðferð, geti skyndileg viðbrögð heima haft áhrif, þó þau komi ekki í stað faglegra inngripa.
Getur haft áhrif á fleiri dýr en gæludýr
Eitraðir matarbitar geta einnig ógnað fuglum og öðrum dýrum sem komast í þá. Þar á meðal eru friðaðar tegundir sem geta étið slíka beitu án þess að grunur vakni.
Hanna lýsir slíkum verknaði sem hreinni grimmd og segir hann bera merki um alvarlegt tillitsleysi gagnvart dýralífi.
Þrátt fyrir alvarleika málsins eru slík tilvik ekki algeng, en þegar þau koma upp eru þau oft staðbundin og geta tengst markvissri hegðun.
„Þetta er ekki algengt, en það er alltaf einum of algengt þegar þetta gerist,“ segir Hanna.
Atvikið í Kjós er skýr áminning til dýraeigenda um að fylgjast vel með umhverfi gæludýra sinna og bregðast tafarlaust við ef grunur vaknar um eitrun. Á fyrstu klukkustundunum getur rétt viðbragð skilið á milli lífs og dauða.
