Páll taldi aftur á móti rétt að stilla væntingum í hóf og benti á að þótt Miðflokkurinn hefði náð góðum árangri í Reykjavík væri fylgið þar samt ekki yfirþyrmandi í sögulegu samhengi. Hann sagði þó engum blöðum um það að fletta að Samfylkingin hefði fengið skýran áfellisdóm frá kjósendum eftir langan valdatíma í borginni og að endurnýjunin í kringum Pétur Marteinsson hefði ekki dugað til að vinna á því. Að hans mati hefði það einnig veikt framboðið að Heiða Björg Hilmisdóttir var áfram svo sterk tenging við fráfarandi valdatíma.
Hildur stendur frammi fyrir tveimur raunhæfum kostum
Páll sagði Hildi Björnsdóttur, oddvita Sjálfstæðisflokksins, standa frammi fyrir tveimur raunhæfum kostum: annars vegar samstarf til hægri með Miðflokknum, hins vegar samstarf með Viðreisn og Framsókn. Hann sagði rök hníga að því að tveggja flokka meirihluti með Miðflokknum væri einfaldari og eðlilegri út frá tölunum, en útilokaði ekki að Sjálfstæðisflokkurinn kynni að telja pólitískt þægilegra að fara hina leiðina.
Vigdís taldi aftur á móti að það lægi nokkuð skýrt fyrir að breytingar í borginni kölluðu á nýja samsetningu meirihluta og sagðist vona að Miðflokkurinn yrði þar með um borð. Hún sagðist þó gæta þess að spilla ekki mögulegum viðræðum með of afgerandi yfirlýsingum.
Bæði komu þau inn á að útilokunarpólitík gæti hafa bitnað á Viðreisn. Páll taldi að yfirlýsingar flokksins um að vinna ekki með Miðflokknum gætu hafa snúist upp í andhverfu sína, enda hefði þriðji maðurinn sem var í baráttunni milli Viðreisnar og Miðflokksins á endanum fallið Miðflokknum í skaut.
„Blá bylgja“ en ekki endilega í landsmálunum
Þótt bæði Páll og Vigdís læsu stóra pólitíska sveiflu út úr kosningunum, sérstaklega Sjálfstæðisflokki og Miðflokki í vil, voru þau líka sammála um að sveitarstjórnarkosningar væru ekki einfaldlega spegilmynd landsmála. Páll benti á að í bæjarstjórnarmálum kæmu hægri og vinstri oft lítið við sögu í daglegri ákvarðanatöku og því gæti verið varasamt að draga of beinar línur yfir á Alþingi. Samt sagði hann ljóst að „kjósendamengi í landinu“ hefði verið á hreyfingu og að niðurstöðurnar hlytu að verða stjórnarflokkunum mikið umhugsunarefni.
Páll sagði sérstaklega athyglisvert hversu vel Sjálfstæðisflokknum hefði gengið víða um land, ekki síst í Suðurkjördæmi Guðrúnar Hafsteinsdóttur. Að hans mati væri erfitt að lesa annað úr úrslitunum en að staða hennar innan flokksins hefði styrkst, ekki veikst, eftir þessar kosningar. Vigdís tók í svipaðan streng og sagði að ef einhver hefði vonast til þess að sveitarstjórnarkosningarnar yrðu endapunktur fyrir Guðrúnu sem formann, þá væri það nú úr sögunni.
ESB-atkvæðagreiðslan gæti orðið ríkisstjórninni þung
Umræðan færðist svo fljótt yfir á næstu stóru pólitísku lotu, fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald í Evrópumálum í lok ágúst. Þar töldu bæði Vigdís og Páll að niðurstöður sveitarstjórnarkosninganna gætu reynst ríkisstjórninni erfiðar. Vigdís sagði ríkisstjórnina „löskuð“ eftir kosningarnar og taldi vinstri vænginn hafa veikst sýnilega, sérstaklega í Reykjavík. Að hennar mati væri tímasetning ágúst-atkvæðagreiðslunnar ríkisstjórninni óheppileg.
Páll tók undir að ríkisstjórnarflokkarnir hefðu veikst og sagði mistök að hafa sett málið á dagskrá yfirhöfuð. Hann taldi að ef niðurstaðan yrði neikvæð myndi það sérstaklega kippa fótunum undan Viðreisn, enda væri Evrópumálið svo stór hluti af sjálfsmynd flokksins. Hann sagði að hinir stjórnarflokkarnir gætu lifað af slíkt högg, en ekki væri augljóst hvernig Viðreisn myndi snúa sér út úr því.
Vigdís gekk enn lengra og sagðist telja að stoðirnar undir þessari atkvæðagreiðslu væru orðnar svo veikar að ríkisstjórnin ætti erfitt með að sækja sigur í málinu. Hún taldi að eftir sveitarstjórnarkosningarnar væri komin meiri kraftur í andstöðuna og ný pólitísk staða væri að myndast.
Borgarlínan og flugvöllurinn
Þótt borgarlínan hefði verið hávær í kosningabaráttunni voru þau bæði á því að málið yrði ekki endilega það sem myndi sprengja meirihlutaviðræður í Reykjavík. Páll sagði að línurnar innan flokkanna væru ekki nógu skýrar til þess og að líklega yrði einfaldlega samið um einhverja endurskoðun eða frestun, fremur en afgerandi uppstokkun. Vigdís tók undir það mat.
Athyglisvert væri hins vegar, að mati Vigdísar, hversu lítið flugvallarmálið hefði verið í umræðunni miðað við hversu stórt það hefði oft verið áður. Hún nefndi sérstaklega að það væri eitt af skýrari málum Miðflokksins en hefði samt ekki orðið að stóru kosningamáli.
