Bjarni sagði stöðuna hafa versnað á skömmum tíma og að mörg merki bentu til þess að hagkerfið væri komið að ákveðnum krossgötum. Hann nefndi þar meðal annars áfram háa verðbólgu, háa vexti, aukið atvinnuleysi og versnandi tón úr atvinnulífinu.
Bjarni lagði áherslu á að laun hefðu þegar hækkað meira en lagt var upp með í síðustu kjarasamningum. Að hans sögn væri framleiðniaukning ekki nægileg til að standa undir þeirri þróun.
„Það eru mjög sterk merki um að við séum búin að taka of mikið út og við þurfum að skila einhverju til baka.“
Að hans mati yrði þrengri staða heimila ekki leyst með frekari launahækkunum. Slík leið myndi að hans sögn aðeins ýta frekar undir verðbólgu og halda vöxtum hærri lengur.
Hljóðið í atvinnulífinu hafi versnað hratt
Bjarni sagði að viðhorfið í atvinnulífinu hefði breyst töluvert á undanförnum vikum. Þar skipti meðal annars máli að sífellt fleiri teldu ólíklegt að verðbólga yrði innan þeirra marka sem forsendur síðustu kjarasamninga gerðu ráð fyrir.
Hann sagði einnig að háir vextir væru farnir að bíta fast, sérstaklega í byggingageiranum. Þar vísaði hann til þess að um tvö þúsund nýjar íbúðir væru óseldar og að staðan hefði versnað hratt.
Opinberi markaðurinn ýti undir þrýsting
Einn stærsti vandinn, að mati Bjarna, er að hið opinbera hafi hækkað laun meira en almenni markaðurinn. Hann sagði það hafa aukið þrýsting á fyrirtæki sem glími nú við að missa starfsfólk yfir til ríkis og sveitarfélaga.
„Ríkið og sveitarfélögin ættu að grípa til aðgerða sem koma í veg fyrir það með öllu að ríkisaðilar hækki umfram það sem kjarasamningar kveða á um.“
Hann sagði skilaboðin frá stjórnendum í atvinnulífinu skýr: að hið opinbera væri í auknum mæli að keppa um starfsfólk með launum sem færu fram úr því sem samið hefði verið um.
Kallar eftir sameiginlegu átaki gegn verðbólgu
Bjarni sagði nauðsynlegt að ríki, sveitarfélög, atvinnurekendur og launafólk tækju höndum saman um að ná verðbólgu niður. Hann kvaðst vilja sjá þríhliða samtal þar sem aðilar vinnumarkaðarins og stjórnvöld færu sameiginlega yfir hvaða úrræði væru til staðar.
Að hans mati væri lykilatriði að verja núverandi lífskjör, ná niður verðbólgu og skapa svigrúm til vaxtalækkana. Þá fyrst yrði hægt að hefja nýtt vaxtarskeið í efnahagslífinu.
