Að hans sögn benda rannsóknir til þess að líkur á skilnaði aukist eftir því sem aldursmunurinn er meiri. Hann lagði þó áherslu á að aldurinn einn og sér segði ekki alla söguna, heldur skiptu samskipti, vinátta og jafnvægi í sambandinu meira máli.
Rannsóknir sýna aukna skilnaðarlíkur
Theodór sagði að rannsóknir bentu til þess að aldursmunur hefði áhrif á stöðugleika sambanda, þó hann væri ekki sjálfkrafa úrslitaþáttur.
„Fimm ára aldursmunur eykur líkur á skilnaði miðað við jafnaldra.“
Að hans sögn aukast líkurnar enn frekar við tíu ára aldursmun og meira við tuttugu ára mun. Hann tók þó fram að samhengi skipti miklu máli, enda væri tíu ára aldursmunur annars eðlis ef annar aðilinn væri átján ára en ef fólk væri komið á miðjan aldur.
Ólík reynsla og staða
Í viðtalinu sagði Theodór að fólk í sambandi með miklum aldursmun væri oft statt á mjög ólíkum stað í lífinu. Þar gætu komið upp áskoranir sem tengdust vinahópum, fjölskyldu, heilsu og því sem fólk vildi út úr lífinu á hverjum tíma.
„Sjötugur ertu bara inni í allt öðrum lífsfasa heldur en fertugur einstaklingur,“ sagði Theodór.
Hann nefndi að slíkur munur þyrfti ekki að leiða til vandræða, en gæti gert sambandið flóknara en hjá tveimur sem væru nær hvort öðru í aldri og aðstæðum.
Taktu samtalið
Theodór lagði mesta áherslu á að pör þyrftu að geta talað saman af hreinskilni um þarfir sínar, takmarkanir og væntingar.
„Ef við getum talað um það, þá getum við yfirleitt alltaf leyst það.“
Að hans sögn dugar það þó ekki alltaf eitt og sér, en góð samskiptafærni skipti meira máli fyrir gæði parsambands en aldursmunurinn sjálfur.
Theodór sagði einnig að mikilvægasti þátturinn í farsælu sambandi væri vinátta. Hún skapaði traust og auðveldaði fólki að takast á við verkefni sem kæmu upp, hvort sem þar spiluðu inn aldur, umhverfi eða viðhorf annarra.
„Sá þáttur í parsambandi sem skiptir mestu máli er vináttan.“
Hann sagði pör fyrst og fremst þurfa að vera saman vegna þess að þeim liði vel saman, ekki vegna þess að umhverfið samþykkti sambandið eða skildi það.
