Guðrún sagði stefnuna hafa komið sér á óvart. „Ég var nú eiginlega steinhissa að fá þessa stefnu heim til mín,“ sagði hún og bætti við að ummælin hefðu fallið fyrir rúmum fjórum mánuðum. Að hennar mati vakni því eðlilega spurningar um það af hverju málið sé að koma upp núna en ekki fyrr.
Tímasetningin kom á óvart
Guðrún sagði að það væri ekki bara sjálft málið sem hefði komið henni á óvart, heldur sérstaklega hvenær stefnan bærist henni. Hún velti því upp hvort ekki hefði mátt búast við viðbrögðum fyrr ef ummælin hefðu valdið þeim miska sem nú væri haldið fram.
Hún sagði jafnframt að sér þætti sérstakt að enginn hefði komið fyrr fram með slíkar athugasemdir eða kröfur ef málið hefði verið jafn alvarlegt og nú væri látið í veðri vaka.
Vill ekki ræða málsvörnina í fjölmiðlum
Þrátt fyrir að ræða málið nokkuð opinskátt dró Guðrún líka skýra línu um það hversu langt hún vildi ganga í svörum. Hún sagði að nú þegar málið væri komið inn í dómskerfið vildi hún ekki fara að færa eiginlega málsvörn sína í útvarpsviðtali.
„Nú verður þetta mál bara að fara sína leið í dómskerfinu,“ sagði hún. Hún tók fram að hún myndi verja sinn málstað „á réttum vettvangi fyrir dómi“ og sagðist einfaldlega þurfa að beygja sig undir það að samtök hefðu ákveðið að fara þessa leið.
Nafngreindi hvorki fólk né samtök
Í viðtalinu kom einnig fram að Guðrún telur sig hafa farið varlega í orðavali þegar hún lét ummælin falla í nóvember. Hún sagði að í þeim setningum sem stefnan snerist um hefði hún hvorki nafngreint einstaklinga né samtök og að hún hefði jafnvel tekið sérstaklega fram að hún væri að leiða ákveðnar líkur af opinberri umræðu og því sem komið hafði fram.
Hún vísaði þar meðal annars til þess að safnað hefði verið mjög háum fjárhæðum og að eðlilegt væri að spurningar vöknuðu um hvernig slíku fé hefði verið varið. Í því samhengi sagði hún að þeir sem hefðu lagt fé til söfnunar ættu rétt á að vita hvernig því hefði verið ráðstafað.
Ástandið á Gasa var þungt og erfitt
Þegar umræðan barst að aðstæðum á Gasa á þeim tíma sem um ræðir sagði Guðrún að ástandið hefði verið mjög erfitt. Hún minnti á að landamærin hefðu verið lokuð og að það hefði gert málið flókið frá upphafi.
Hún sagði líka að hér á landi hefði fólk beðið eftir ástvinum sínum og að það eitt og sér sýndi hversu þung staðan hefði verið. Hún vék þó hjá því að fara nánar út í einstaka þætti málsins, meðal annars með vísan til þess að hún hefði þá verið ráðherra og myndi gæta trúnaðar um þau störf.
Þannig var tónninn sá að hún viðurkenndi alvarleika aðstæðnanna og þungann sem fylgdi þeim, en vildi engu að síður ekki ræða nánar atriði sem gætu orðið hluti af efnislegri málsmeðferð fyrir dómi.
Ummælin nú metin í dómsal
Undir lok umræðunnar var Guðrún spurð út í gagnrýni sem komið hefur fram frá Solaris, meðal annars að orð hennar hefðu ýtt undir fordóma, sundrungu og valdið skaða. Við því svaraði hún með því að vísa aftur til þess að dómstólar yrðu nú að skera úr um hvort svo væri.
Hún sagði sig almennt reyna að vanda sig í viðtölum og fara rétt með staðreyndir. Þá sagði hún jafnframt að hún hefði alla tíð reynt að koma vel fram við fólk og valda hvorki hugarangri né skaða. Nú væru orð hennar hins vegar komin í þann farveg að þau yrðu metin af dómi, og hún sagðist einfaldlega þurfa að bíða þeirrar niðurstöðu.
Hún sagði þetta vera í fyrsta sinn sem henni væri birt stefna vegna orða sinna og gaf í skyn að henni þætti það nokkuð stórt mál.
Samhliða því nefndi hún að hún hefði oftar fengið að heyra að hún væri ekki nægilega afgerandi í opinberri umræðu. Að hennar mati væri því ákveðin þversögn í því að nú væri henni stefnt vegna ummæla sem hún sagði hafa verið sett fram af varfærni.
