Theodór sagði að eitt það algengasta sem foreldrar gerðu rangt væri að hlaupa strax inn í deilur barnanna og taka afstöðu. Með því væru þau oft farin að leysa ágreininginn fyrir börnin í stað þess að kenna þeim að takast á við hann sjálf.
Segir foreldra oft verða dómarana
Að sögn Theodórs stíga foreldrar oftar en ekki inn í systkinaátök sem dómarar. Hann sagði það gerast þegar fullorðna fólkið væri strax búið að mynda sér skoðun á því hvor hefði rétt fyrir sér og hvor ætti að hætta.
Hann taldi að með því væri verið að taka lærdóminn frá börnunum. Ef fullorðnir höndluðu slíkar aðstæður rétt gætu systkinaátök kennt börnum mjög dýrmæta lexíu um samskipti sem nýttist þeim síðar á lífsleiðinni.
Segir ágreininginn oft snúast um meira en leikfangið
Theodór sagði að þegar lítil börn rækjust á væri ágreiningurinn oft ekki í raun um það sem virtist liggja á yfirborðinu. Þótt rifrildið snerist til dæmis um leikfang gæti undirliggjandi þörf verið allt önnur.
Að hans sögn eru börn þá gjarnan að leita að öryggi, viðurkenningu eða samþykki frekar en einfaldlega að berjast um hlutinn sjálfan.
Unglingar geti sýnt minni samkennd
Theodór sagði einnig að árekstrar milli unglinga væru mjög algengir. Hann nefndi að geta þeirra til að sýna samkennd minnki á ákveðnu aldursskeiði og að það sé „líffræðileg staðreynd“.
Að hans sögn koma unglingar oft með sterka réttlætiskennd inn í ágreining og telja sig hafa fulla stjórn á stöðunni, þótt framheilinn sé ekki fullþroskaður fyrr en um 25 ára aldur.
Hann sagði því sérstaklega mikilvægt að hjálpa unglingum að átta sig á eigin tilfinningum og greina af hverju þeir væru reiðir eða særðir.
Getur fylgt fólki fram á fullorðinsár
Theodór sagði að systkinasambönd og sú staða sem fólk upplifir innan þeirra gæti haft áhrif langt fram á fullorðinsár. Hann sagði til dæmis ekkert ólíklegt að fólk sem hefði lengi upplifað að það hefði minna vægi innan systkinahópsins bæri þá reynslu með sér síðar.
Hann nefndi erfðamál sem dæmi um að gamall sársauki gæti blossað upp aftur. Þá gætu einnig makar ýtt undir spennu með því að spyrja hvort viðkomandi ætli „enn og aftur að láta þennan bróður eða þessa systur vaða yfir sig“.
Að mati Theodórs þarf fólk að fara að hafa áhyggjur þegar ágreiningur milli systkina er farinn að valda sálrænum sársauka í langan tíma.
Hann sagði það líka alvarlegt ef um væri að ræða ítrekað líkamlegt ofbeldi eða ef eitt systkinið færi að óttast hitt. Þá væri ekki lengur um venjulegt nudd og núning að ræða heldur vanda sem þyrfti að taka alvarlega.
Theodór sagði að ef átök milli systkina væru orðin að reglulegu líkamlegu ofbeldi væri rétt að leita sér aðstoðar.
Hann sagði foreldra ekki eiga að sitja hjá ef börn væru farin að berja hvort annað af reiði heldur væri þá ástæða til að fá fagfólk að borðinu.
Börn læra það sem þau sjá heima
Theodór lagði ríka áherslu á að foreldrar þyrftu sjálfir að kunna rétt og eðlileg samskipti. Hann sagði að ef barn elski upp við það að foreldrar leysi allan ágreining í rifrildum muni það sjálft læra að gera slíkt hið sama.
Að hans sögn nægir ekki að foreldrar segist aldrei rífast fyrir framan börnin ef andrúmsloftið á heimilinu beri samt með sér spennu og togstreitu. Börn finni slíkt mjög vel, jafnvel þótt ekki sé talað beint um það.
Markmiðið ætti ekki að vera að koma í veg fyrir allan ágreining milli systkina. Mun fremur þyrfti að líta á hann sem tækifæri til að kenna börnum að leysa úr árekstrum.
Að mati Theodórs eiga foreldrar því ekki strax að taka afstöðu með öðru barninu heldur spyrja hvað hafi gerst, hvernig börnunum líði og hvernig megi leysa málið. Með því sé verið að kenna þeim færni sem nýtist síðar í vináttu, vinnu og parsamböndum.
