Umræða um Vestmannaeyjagöng hefur tekið við sér á ný en í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni í gær sagði Árni Sigfússon stjórnarformaður Eyjaganga að rannsóknir á mögulegri jarðgangagerð væru komnar á alvarlegra stig. Eftir þáttinn bárust þó efasemdaraddir um hvort slíkt verkefni væri yfirhöfuð raunhæft á virku eldfjallasvæði.
Ármann sló þó á þær áhyggjur í samtali við Reykjavík síðdegis í dag.
„Alls ekki. Ég myndi nú ekki halda það. Ég held að það sé bara mjög gáfulegt að taka þetta almennilega út,“ sagði hann og bætti við að með slíkri rannsókn fengju menn skýrari mynd af því hvaða jarðlög væru á leið ganganna og þar með betri forsendur til að meta kostnað.
Eldvirkni talin ekki helsta fyrirstaðan
Að sögn Ármanns er sá hluti Vestmannaeyja sem telst virkasti hluti svæðisins austar, þar sem síðast gaus og þar sem yngri eyjar og sker eru staðsett. Því vestar sem farið sé, þeim mun eldri og óvirkari verði jarðlögin.
Hann segir því ekki ástæðu til að líta svo á að eldvirkni útiloki göng milli lands og Eyja.
„Það er alveg klárt að þetta er hægt. Það er engin spurning,“ sagði Ármann.
Hann benti jafnframt á að engin flekahreyfing væri á því svæði sem helst hefur verið horft til og að mælingar sem gerðar voru á árunum 2003 og 2004 hefðu ekki bent til sprungna á þeim stað.
Jarðlögin ráða úrslitum um kostnað
Það sem mestu máli skipti nú sé að rannsaka nákvæmlega hvers konar jarðlög yrðu á leið ganganna. Það hafi úrslitaþýðingu fyrir bæði framkvæmdatækni og endanlegan kostnað.
Ef jarðlög reynast lek eða laus í sér þurfi að grípa til sérstakra styrkinga og þéttinga. Slíkt geti haft veruleg áhrif á kostnað.
Ármann sagði að fyrri kostnaðarmat hefðu verið afar breytileg, allt frá um 30 milljörðum króna upp í 700 milljarða, áður en menn hefðu endað nær 70 til 80 milljörðum. Sú mikla óvissa skýrðist einmitt af því að ekki lægju fyrir nægilega skýrar upplýsingar um jarðlögin.
Samkvæmt Ármanni þyrftu göngin líklega að liggja um 100 til 150 metra undir sjávarbotni, en sjávardýpið á fyrirhuguðu svæði sé innan við 100 metrar.
Gætu orðið um 20 kílómetra löng
Spurður hvort hann væri sjálfur spenntur fyrir hugmyndinni sagðist Ármann taka vel í hana og kvaðst jafnvel vona að dag einn yrði hægt að skjótast akandi til Eyja.
Hann sagði sjálfsagt að grafa 20 kílómetra löng göng tæki þrjú til fimm ár, þótt óvíst væri hvenær eða hvort af framkvæmdum yrði.
Kvika að þrýsta sér upp við Eldey
Í viðtalinu var einnig vikið að skjálftahrinunni við Eldey. Þar sagði Ármann merki um að kvika væri að þrýsta sér inn í jarðskorpuna.
Að hans mati bendi lögun hrinunnar, sem hann lýsti eins og „strompi á einum stað“, til þess að kvika sé að stinga sér upp úr miklu dýpi. Dýpstu skjálftarnir séu um 20 kílómetra niður, sem sé komið niður í efsta hluta möttulsins.
Þó sagði hann alls ekki víst að til goss kæmi. Mestur hluti þeirrar kviku sem rís undir flekamótum nái aldrei til yfirborðs.
Ef gos brytist út við Langagrunn gæti niðurstaðan þó orðið ólík eftir staðsetningu. Kæmi gosið upp á meira en 200 metra dýpi mætti helst búast við hraunmyndun á hafsbotni. Kæmi gosið hins vegar upp á grynnra svæði á kolli Langagrunns gæti orðið meira sjónarspil og jafnvel myndast tímabundin eyja.
Telur goshrinunni við Sundhnúka lokið
Aðspurður um stöðuna á Reykjanesskaga sagðist Ármann telja líklegt að eldvirkni við Sundhnúka væri runnin sitt skeið.
„Ég held að málinu sé bara lokið,“ sagði hann.
Hann tók þó fram að órói á Reykjanesskaga væri ekki endilega allur afstaðinn. Spenna gæti færst til annarra svæða, svo sem Eldvarpa, Móhálsadals, Krýsuvíkur og jafnvel Bláfjallasvæðis.
Segir Grindavík áfram byggilega
Ármann taldi jafnframt að óhætt væri að byggja Grindavík upp á ný. Hann benti á að bærinn hefði frá upphafi staðið á sprungusvæði og að sú staðreynd hefði ekki breyst, þrátt fyrir atburði síðustu missera.
Að hans mati snúist verkefnið nú fyrst og fremst um að laga það sem skemmdist í nóvemberhrinunni og halda svo áfram daglegu lífi.
„Grindavík var byggð á þessu svæði og þetta var sprungusvæði þegar Grindavík var byggð. Það hefur ekki breyst.“
